Gudy's profileGudy Rooijakkers reisfot...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
December 16 georgie armenie vervolg15-10-2007 Echmiadzin, Geghard klooster en de berg Ararat.In Echmiadzin is de hoofdstad van de Armeense Apostolische Orthodoxe kerk. Voor de Armeniërs dus eigenlijk hun Vaticaan.
In deze kerk lag tot voor kort een hele bijzondere relikwie, namelijk de lans waar een Romeinse soldaat Jesus Christus mee stak om te kijken of de kruisiging wel effectief genoeg was. Volgens de reisgids moest de lans in de schatkamer liggen, helaas verteld de bewaker dat de lans is overgebracht naar een museum in Yerevan.
Na Echmiadzin gaan we naar het Geghard klooster. Dit klooster ligt aan het eind van een ruige bergkloof.
Na een stevig dagje trappen komen we aan bij dit spectaculair liggende klooster. Het klooster is voor de helft uit de rotsen gehakt.
In één van de ruimtes is een wensbron waar mensen gebruik van maken. Op een gegeven moment begint de doop van een jongentje en we aanschouwen deze ceremonie. De priester zingt met een prachtige stem die door het gebouw galmt. Allerlei zegeningen volgen, ook een pak zout waarmee een ritueel geslacht varken mee wordt gezout, wordt gezegend.
We kamperen naast het klooster. Eten doen we bij barbequende mensen die deze kloof vaak bezoeken.
De volgende dag rijden we door de kloof naar beneden en bekijken de orgelpijpen van Garni. Dit zijn peilers van basalt en die ontstonden toen de lavamassa na stolling ging krimpen en uiteen brak in zuilen.
Daarna volgt de laagvlakte waarin Yerevan ligt. Net over de Turkse grens ligt het meeste heilige stuk grond van de Armeniërs, de berg Ararat.
Tot aan de genocide van begin vorige eeuw konden de Armeniërs hier gewoon komen, dit deel was een stuk Armenië.
Nog net op Armeens grondgebied ligt het klooster Khor Virap. Met hoge muren er omheen heeft het meer weg van een kasteel.
De ligging op een kleine heuvel met als achtergrond de vulkaan kegels van de grote en kleine Ararat maakt onze reis kompleet.
We slapen in een boomgaard, niet rustig, in de nacht rennen de Kaukasische herdershonden rond de tent.
In Yerevan is het feest, de stad bestaat een flink aantal eeuwen, hoeveel konden we helaas niet verstaan. Allerlei muziek op het republic square met als toetje een vuurwerk waar je U tegen zegt zorgen dat we met groot plezier terug kijken op deze reis.
Direct na de Georgisch Armeense grens begint de Debed kloof. De Debed rivier komt uit het hoogland van Armenië.
De kloof is bekend om zijn kerken en kloosters. Helaas, de weg loopt langs de rivier terwijl de meeste kloosters op de uitlopers van de hoogvlakte liggen. Wat we wel langs de rivier vinden zijn industriele complexen die grotendeels vervallen zijn. In 1990 werdt Armenië onafhankelijk en wat we daar van zien, is dat veel bouwwerken zijn verlaten. Half afgebouwde flats met roestende hijskranen 'sieren' het landschap. Sommige hijskranen worden nu gebruikt door ooievaars. Het is oogst tijd en langs de rivier zitten veel mensen die fruit verkopen. Wij krijgen het fruit vaak kado van de aardige mensen.
Onze interesse zijn onder andere de kerken en kloosters die spectaculair liggen in een prachtig landschap. De kloosters en kerken liggen op heuvels die je vanuit de debed kloof niet kan zien. Voor iedere kerk moeten we dus ongeveer 400 tot 500 meter klimmen. Hier zijn ook veel honden te vinden.
We merken direct dat Armenië een stuk toeristischer is. Vooral veel Fransen komen per touringcar naar de kerken en kloosters. Veel van hen zijn nakomelingen van de Armeniërs die voor de genocide van rond de eerste wereldoorlog vluchtten naar Frankrijk, Verenigde Staten en Midden Oosten.
Via Vanadzor en Spitak klimmen we over een pas van ongeveer 2200 meter. Boven op een bergpas worden we warm ontvangen door een groep franse mensen. Wij worden uitgebreid gefilmd en gefotografeerd. We zijn blij de pas over te gaan omdat we sinds de eerste dag in Armenië worden we geplaagd met koud en nat weer. Het gebergte waar de pas op ligt is een klimaatscheiding en aan de zuidzijde fietsen we weer in de zon met een kleine 30 graden!
Na de pas dalen we weinig en zien we de Aragats, een vulkaan van een dikke 4000 meter hoog.
De dorpjes zijn arm en veel mensen leven van veeteeld. Het is ook het gebied van de Yezidi Koerden. We zien oude begraafplaatsen met naar onze ideeën nogal vreemde beelden. Gudy fotografeert een gezin, en binnen de kortste keren zitten we achter een rijk gedekte tafel. Gudy laat ons Nederlandse fotoboekje zien en zo leren die mensen ook iets over ons land. Omdat communiceren met mensen heel moeilijk is, gebruiken we het fotoboekje om toch nog contact met de bevolking te hebben.
Voor meer informatie over Armenië, kijk op Armeniapedia.
Na een aantal onzekere dagen wachten, worden we in de vroege avond gebeld door Eduard Roelofs. “Ieder moment kan Frank geroepen worden voor een fotosessie met Mikheil Saakashvili”, zegt Eduard. Uiteindelijk lopen we om kwart over elf s’avonds de kanselarij binnen. Een aantal veiligheidscontroles volgen. Dan zwaait de deur open en een breed lachende president van Georgië schudt Frank de hand.
Het gesprek wat volgt is losjes en niet geanimeerd. De president is erg geintresseerd in Frank's bevindingen in Georgië. Ook over de hondenbeet is hij volledig geinformeerd. Na een gesprek van 25 minuten nemen we afscheid en worden met de SPS 103 (Special Presidential Services) naar onze hospita gebracht.
Hier even een stukje tekst vanuit Tbilisi. Morgen gaan we fietsen naar de grens van Armenie samen met Frank van Rijn. Eerst gaat hij naar het ziekenhuis voor een injectie tegen rabies, daarna hebben we als het goed is een ontmoeting met president Saakashvili. Wat hieraan vooraf ging kunnen jullie in het volgende stukje lezen.
Op een gewone fietsdag na een bezoek aan de kloosters in grotten van Davit Gareji gebeurt er iets waar Frank al heel lang bang voor is. Honden achtervolgen de eenzame fietser. Frank schreeuwt en stapt af en gooit stenen, maar helaas wordt hij gebeten. In paniek belt hij Eduard. “Die rotmormels hebben me in mijn kont gebeten”. De manier waarop Frank dat vertelde is heel vermakelijk voor Eduard. Eduard haast zich naar de plek waar Frank zich bevindt en brengt hem naar een ziekenhuis in Tbilisi. De injecties tegen hondsdolheid en tetanus zijn noodzakelijk.
Ondertussen is er een ontmoeting geregeld met Sandra Saakashvili Roelofs, de First Lady van Georgie en mr. Onno Elderenbosch, de Nederlandse ambassadeur van Georgie en Armenie.
Frank wordt uitgebreid gefilmd en hij moet een aantal vragen beantwoorden voor de pers. Dezelfde avond is Frank in het journaal op de televisie te bewonderen. Wij stellen een aantal vragen tijdens een traditionele Georgische maaltijd aan first Lady Sandra en wereldfietser Frank.
Kutaisi is een leuke stad om te verblijven. Een aangenaam klimaat en veel parken. In het park in het centrum zit het elke dag vol met mensen. In het park draaien ze prachtige muziek. De fonteinen werken ook net als in de hoofdstad. De fonteinen zijn een van de dingen waar de lokale bevolking over moppert. Ze mopperen over dat zij zelf geen stromend water hebben en in de grote stad laten ze voor honderduizenden lari's de fonteinen opknappen. Het prachtige park in Kutaisi heeft ook een keerzijde van de medaille. 60% van de bevolking is werkeloos, dus al die volle parken is niet voor niets. We bezoeken het klooster Gelati net buiten de stad Kutaisi en het kerkje Motsaminda, wat een prachtig uitzicht heeft op een woeste rivier. Het landschap is zoals de gorges in Zuid Frankrijk.
We hebben Kutaisi verlaten met de trein. Een hobbelige rit van 5 en half uur. De volgende dag gaan we Eduard en Frank tegemoet fietsen. Zij komen uit Davit Gareja.
Over de drukke weg richting Rustavi fietsen we de stad uit. Het is nooit leuk om een stad in en uit te fietsen. Zo denkt Frank er ook over, maar de stad moet toch bereikt worden. Plotseling zien we 2 fietsers aankomen met een zwarte mercedes erachter. We pakken de filmcamera en fotocamera en leggen dit vast. Eduard zegt tegen Frank " Doe je petje af voor de foto" Frank zegt tegen Eduard " Doe die zonnebril af voor de foto" en lachend fietsen ze langs. De auto's ruizen langs onze oren. We fietsen over een ventweg naast de snelweg. Een verademing als fietser omdat er geen verkeer is, maar een crime voor de volgauto. Hij rijd met 15 km per uur door alle kuilen. Ze denken waarschijnlijk " Wat een rare fietsers, dat andere stuk weg is toch veel beter". We naderen het begin van de hoofdstad. "De George Bush weg" zegt Eduard. "Een foto" roep ik dan. Eduard, Frank en John gaan naar de overkant. Bij dit stuk weg is er veel verkeersopstopping. We gaan verder naar de binnenstad. Hier zegt Eduard "Een terras". Frank zegt "Een park met een plekje in de zon". Het wordt het park en we picknicken met een warme khachapuri en cola. Hierna fietsen we naar de chique straat van Tbilisi, de Rustaveli avenue. Hier drinken we wat op een terras bij een boekwinkel. 's avonds hebben we een uitstapje naar de opera die ligt aan de rustaveli avenue. Het opera gebouw is in Moorse stijl gebouwt. Je waant je in een oude italiaanse film. Opgedirkte mensen zitten in loges. De kroonluchters schijnen en de muziek begint. Het is net een oude italiaanse film. Frank, Eduard, John en ik waarderen dit uitstapje. Het wachten is op de first Lady, maar die zat met vertraging in Engeland. TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://gudyrooijakkers.spaces.live.com/blog/cns!8D1B6C3CFE1F9839!1301.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
